Als je het niet eens bent met een beslissing van de overheid, kun je soms een bezwaarschrift indienen. Dat kan bijvoorbeeld gaan over vergunningen, ontheffingen, subsidies en handhavingsmaatregelen. ‘De overheid’ kan de rijksoverheid zijn, of een provincie, een gemeente, een waterschap. Maar ook de stichting Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen, de Sociale Verzekeringsbank en een universiteit zijn deel van de overheid.
Als je een bezwaar indient tegen een beslissing van de overheid, moet de overheid opnieuw over de zaak gaan nadenken. Als je gelijk krijgt, moet de overheid de beslissing herroepen en iets anders beslissen. We leggen hier kort uit hoe dat werkt.
Als je zelf om een beslissing gevraagd hebt, krijg je over de beslssing een brief thuis gestuurd. Als dat niet zo is, moet je zelf actief op zoek. Gemeenten zetten hun beslissingen in de plaatselijke kranten en huis-aan-huisbladen. Provincies en waterschappen maken hun plannen bekend in dagbladen of in de Staatscourant (www.staatscourant.nl of www.sconline.nl of www.lokalebekendmaking.nl).
Op zoek.officielebekendmakingen.nl/ kun je de bekendmakingen van alle overheidsinstanties ook op het internet vinden. Wanneer je bezwaar mag indienen tegen een besluit, staat dat in de bekendmaking. Er staat dan ook bij aan wie je je bezwaar moet richten.
Als je een bezwaar in wil dienen, dan moet dat per brief. Per e-mail kan nog niet. Zo’n brief heet een ‘bezwaarschrift’. Een bezwaarschrift moet voldoen aan een aantal wettelijke vereisten, anders kan de gemeente je bezwaar niet-ontvankelijk verklaren. Je brief belandt dan in de prullenbak.
De wettelijke vereisten aan een bezwaarschrift zijn:
Als je bezwaarschrift niet aan één van deze vereisten voldoet, staat de overheid je soms toe om dat nog in orde te maken. Maar heb je je bezwaar te laat ingediend, dan is er niets aan te doen en wordt je bezwaar niet-ontvankelijk verklaard.
Als het je niet lukt om op tijd aan alle vereisten te voldoen, kun je een onvolledig bezwaarschrift indienen. Daarin moeten in ieder geval je naam en adres, de datum en de beslissing waartegen je bezwaar maakt staan. Voor de resterende inhoud van het bezwaarschrift (een kopie van het besluit, bewijzen waarom het besluit nadelig voor je is, etc.) krijg je dan nog kort de tijd om dat aan te vullen.
De overheid moet de behandeling van een bezwaarschrift binnen de wettelijke termijn afronden. Meestal is dat zes of tien weken. In sommige gevallen wordt die periode verlengd, bijvoorbeeld als jij zelf nog bepaalde gegevens moet opsturen. Het komt regelmatig voor dat de overheid zelf de termijn overschrijdt zonder geldige reden. Als dat gebeurt, kun je een klacht indienen.
Voordat de overheid een beslissing neemt over je bezwaarschrift, vraagt zij advies aan een onafhankelijke commissie, de Adviescommissie bezwaarschriften. De Adviescommissie bezwaarschriften vraagt een reactie van de ambtenaar of de afdeling die bij het nemen van het besluit betrokken was. Deze afdeling verzamelt daarvoor alle informatie en stukken die van belang zijn. De afdeling stuurt haar reactie naar de commissie. Daarna beslist de commissie of je wordt uitgenodigd om de bezwaren mondeling toe te lichten in een hoorzitting. In vaktaal heet dat dat de commissie je wil ‘horen’.
Als je wordt uitgenodigd voor een hoorzitting, staat in de brief waar en wanneer de commissie je verwacht. Met de uitnodiging stuurt de commissie ook kopieën mee van de reactie van de afdeling met de daarbij behorende stukken. Deze stukken ontvang je ongeveer 14 dagen voorafgaand aan de hoorzitting. Tot 10 dagen vóór de hoorzitting kun je zelf nog aanvullende stukken indienen.
In een hoorzitting van de commissie kun je je standpunt toelichten. Je kunt ook iemand anders vragen om jou op de hoorzitting te vertegenwoordigen. Als je dat doet, moet je die persoon een brief meegeven waarin je schrijft dat het goed vindt dat die persoon jou vertegenwoordigt. Dat heet een ‘schriftelijke machtiging’. Je moet die brief ondertekenen.
Je kunt ook altijd zelf om een hoorzitting verzoeken. In bepaalde wettelijk geregelde gevallen, kan de commissie besluiten om geen hoorzitting te houden.
De hoorzitting is meestal openbaar. Er kan dus publiek, bijvoorbeeld de pers, aanwezig zijn. Wanneer het om een vertrouwelijke zaak gaat, is de hoorzitting niet openbaar. Hoorzittingen over bijstandsuitkeringen en voorzieningen voor gehandicapten zijn bijvoorbeeld niet openbaar. Je kunt ook zelf aan de commissie vragen om een besloten behandeling.
Bij de hoorzitting zijn er meestal drie commissieleden en een secretaris. De commissie zal ook een vertegenwoordiger van het gemeentebestuur ‘horen’. Dit is meestal een ambtenaar van de betrokken afdeling.
Na een inleiding door de voorzitter krijg je de gelegenheid om je standpunt toe te lichten. Daarna krijgt de aanwezige ambtenaar het woord. Zo nodig kan een andere belanghebbende het woord voeren. In de vergadering mogen ook adviseurs, getuigen en deskundigen het woord voeren. De commissieleden kunnen aan alle betrokkenen vragen stellen. Nadat de commissie alle partijen heeft gehoord, is de hoorzitting afgelopen. De commissie bespreekt de zaak daarna in een besloten vergadering.
Meestal stelt de commissie het advies binnen vier weken na de hoorzitting vast. De commissie brengt dit advies schriftelijk uit aan het bestuur van de overheidsinstantie die het ebsluit genomen heeft waar jouw bezwaar over gaat. Jij en alle andere betrokkenen krijgen een kopie van het advies. Bij het advies zit een verslag van de hoorzitting. Soms duurt het langer voor het advies er is, omdat meer onderzoek nodig is. Als het langer gaat duren, krijg je hiervan bericht.
Enige tijd na het toezenden van het advies ontvang je van de overheid schriftelijk bericht over de beslissing op het bezwaarschrift. Meestal is de beslissing gelijk aan het advies van de commissie. Meestal, dus niet altijd! De overheid is namelijk niet verplicht om het advies van de commissie op te volgen. Ze moet daarvoor dan wel een reden geven.
Als je meer wilt weten dan hier staat, ga dan naar
Ga terug naar 'Juridische acties' of ga door naar: